Dzisiaj trochę poważniej niż ostatnio: Drakaina wymyśliła kolejne wyzwanie. Tym razem zadaniem jest ułożenie listy ulubionych wierszy odnoszących się do antyku. Współczesnych wierszy, dodajmy, przy czym tu co nieco oszukuję, bo te "współczesne" niektóe to XIX wiek. Allegro_Walker, jeżeli gdzieś tam jestes, zapraszam(y) do zabawy!

Kolejność raczej przypadkowa.

Niektóre ulubione wiersze:

10. Rainer Maria Rilke, Orfeusz, Eurydyka, Hermes.  [tu oryginał niemiecki] Z racji niezwykłej wręcz mityczności tego wiersza i nastroju, jaki ewokuje; ma się wrażenie, że się idzie tą der Seelen wunderliches Bergwerk. To jest jeden z tych tekstów, z którego frazy wypływają z mojej pamięci nagle, nieoczekiwanie, w najmniej spodziewanych chwilach.

9. Lucille Clifton, leda 3: a personal note (re: visitations): bo w jakiś sposób ten wiersz wydaje mi się mówic więcej o przeżywaniu erotyzmu i emocji przez kobiety niż dwieście traktatów seksuologiczno-psychologicznych. Autorka reinterpretuje historię Ledy w sposób absolutnie fascynujący: zwykle, jeśli się ją przetwarza, to w kontekście gwałtu (patrz np. wiersz Niny Kossman tutaj), podczas gdy Leda u Clifton ma, jako kobieta, dość pozorów i efekciarstwa boskiego kochanka i z pełną świadomością swojej nad nim władzy stawia mu warunki, pod którymi go zechce. Poza tym nieustająco zachwyca mnie ładunek erotyzmu, jaki w tym króciutkim tekście tkwi, i jego subtelna, a jednak gryząca ironia.

8. Wisława Szymborka, Głosy (Małe narody), bo wydaje się w nim tkwić prawda o historii - rzymskiej i każdej - z jednej strony potwierdzająca, a z drugiej zaprzeczająca imperialnym, oficjalnym historiom. Można iść naprzód, starać się tłamsić pod tu regere imperio te nieszczęsne małe narody, liczyć na koniec świata, ale one są. Są i będą i coś po nich zostanie; wiecznie będą swoim anarchizmem, swoją niepoliczalną ilością, swoją innością zakłócać rzymski ład i porządek, burzyć go i podminowywać. 

7. Kostadinos Kawafis, Z Jonii (zareklamuję bloga przyjaciółki, trzeba dojść do samego końca wpisu, żeby znaleźć sam wiersz): bo w jakiś sposób tłumaczy, dlaczego trudno pojąć antyczną Grecję i Greków, zanim się jej nie zobaczy, a poza tym - pozwala wierzyc, że świat, choć się zmienia, trwa. 

6. Zbigniew Herbert, Do Marka Aurelego, za najpiękniejszy wyobrażalny rytm chociażby.

5. I jeszcze raz tenże sam, Dlaczego klasycy. W sumie nie wymaga komentarza.  

4. W radykalnie innej stylistyce: H. D. (Hilda Doolittle), Cassandra; bo prawie dałoby się tym wierszem zastąpić monolog Kasandry w Agamemnonie Ajschylosa...

3. Rainer Maria Rilke, Sybilla [trzeba zejść na dół strony; oryginał niemiecki tutaj], bo chyba nic więcej nie trzeba wiedzieć o Sybilli, niż jest człowiek w stanie zrozumieć, przemyślawszy sobie ten tekst. 

2. Alfred Tennyson, Ulisses, i nie, nie dlatego, że cytuje go jako ulubiony połowa moich ulubionych bohaterów fantastyki... i tenże sam, Oenone, nie tylko dlatego, że mi się jakoś kojarzy z ukochanym wierszem Teokryta...

1. John Keats, Oda do urny greckiej, nie tylko za najbardziej ulubione ostatnie zdanie w historii literatury....

I tak całkiem na koniec, wiersz, który ostatnio nie daje mi spokoju; jeszcze raz H. D.

                                                            Oread

I jak znam życie, zapomniałam o czymś absolutnie oczywistym....