Zostałam poproszona o przygotowanie listy 10 powieści fantastycznych, które chętnie przeczytają ludzie z klubu książki, niekoniecznie interesujący się fantastyką, ale za to namiętnie czytający wszystko inne.

Chciałabym, żeby ta lista była reprezentatywna nie tylko w sensie ważności tekstów i autorów, ale także - reprezentowania najważniejszych form i podgatunków fantastyki.

Aha, zakładam, że na liście nie musi już, po Jacksonie, znajdować się Władca pierścieni.

Oto moje pierwsze propozycje; kolejność przypadkowa:

1. Frank Herbert, Diuna: bo i klasyka fantastyki, i przy okazji całkiem poważna książka, dotykająca takich problemów jak ekologia, władza i problem przeznaczenia.

2. Stanisław Lem, Dzienniki gwiazdowe: bo i klasyka (wiem, nudna jestem), ale także i błyskotliwa kontynuacja tradycji powiastki filozoficznej.

3. Philip K. Dick, Człowiek z Wysokiego Zamku: bo i klasyka (jak wyżej), ale przy okazji dobry przykład historii alternatywnej i próbka, z czym się ten podgatunek je. Alternatywnie, jakby ktoś nie mógł strawić prozy Dicka, proponuję nowiutki Związek żydowskich policjantów Michaela Chabona, też wynagradzany czym się dało.

4. Ray Bradbury, Kroniki marsjańskie: klasyka. A poza tym najbardziej typowy przykład poetyckiej prozy w fantastyce. I de facto powieść zrobiona z kolekcji opowiadań, też coś niezwykle typowego dla gatunku.

5. Susanna Clarke, Jonathan Strange i pan Norrell: trochę mniej klasyka, bo stosunkowo nowe (choć wynagradzane ile się dało), ale za to dobry przykład modnego od kilkunastu lat zjawiska: szukania dla fantastyki innym modeli niż, powiedzmy, Tolkien z jednej, a Verne/Wells z drugiej strony. Tu w tej roli Jane Austen i Charles Dickens. Alternatywnie: Jasper Fforde, Porwanie Jane E., też pastisz, acz bardziej alternatywny w stosunku do klasycznych pierwowzorów lub Nie licząc psa Connie Willis (bliżej SF, co prawda)

6. Neil Gaiman, Gwiezdny pył, bo jest nam potrzebny przynajmniej jeden przykład baśniowej fantasy bez sequeli, w jednym tomie, a takiej jest wbrew pozorom niewiele; wahałam się między Nigdziebądź a Ostatnim jednorożcem Petera S. Beagle, Gaiman w końcu wydał mi się, w swojej pastiszowości, ciekawszy.

7. Ursula K. le Guin, Lewa ręka ciemności: bo, dla odmiany, klasyka. Poza tym - doskonały przykład ambitnej, a przy tym dość klasycznej i tradycyjnej science fiction.

8. Jacek Dukaj, w końcu chyba Inne pieśni: bo po pierwsze, niewielu mamy takich pisarzy w tym kraju, po drugie, wynagradzana ile się dało, po trzecie wreszcie - bo to jest dobry przykład nie-mainstreamowej fantasy z pogranicza gatunków i eksperymentalnych tendencji w fantastyce.

9. A. i B. Strugaccy, Piknik na skraju drogi: klaaasyka. I dobry przykład nie-polskiej, nie-anglosaskiej science fiction. Ekranizowane przez mistrzów ambitnego kina, a zarazem - będące podstawą jednego z największych bestsellerów rynku gier komputerowych.

10. Wybór opowiadań SF i fantasy

Daniel Keyes, "Kwiaty dla Algernona"
Andrzej Sapkowski, "Ziarno prawdy" lub "Mniejsze zło"
Neil Gaiman, "Szkło, śnieg i jabłka"
Arthur C. Clarke, "Dziewięć miliardów imion Boga"
Ted Chiang, "Piekło to nieobecność Boga"

Jeden absolutnie klasyczny tekst, którego znaczenie, dzięki adaptacjom filmowym i teatralnym, wykracza poza fantastykę (Keyes). Sapkowski i Gaiman - dwa oblicza jednego z ulubionych motywów fantasy, czyli retellingów baśni (najlepiej zestawić "Szkło..." Gaimana i "Mniejsze zło", bo to ta sama historia), plus na liście powinien być jakiś Sapkowski, a Saga się nie nadaje ze względu na rozmiar. I dwa teksty "teologiczne": tradycyjny, klasyczny, oparty na koncepcie tekst Clarke'a i paradoksalny, przewrotny (i nagrodzony czym się tylko da) współczesny moralitet Chianga.